صدای تیشه

کوه ، از خورشید انگار بلند تر است
در این آغاز ظلمت

دستانم خالی است
و تاول اجدادی بر پا هایم
پر درد

سکوت شب را صدایی میشکند
با غرور
به سترگ سینه کش کوه نگاه می کنم
صدای تیشه ای می اید