افطار هوس

وقت افطار هوس بود
وقت خوابیدن در بیداری
وقت بالغ شدنِ کودک تنهایی
وقت آهسته سخن گفتن در تاریکی

شاعری سرزده آمد
مختصر حرف و آن خاطره آن روزی

یادت هست پرسیدی
که من می مانم تو هم می مانی؟

کودکی کرد دلم
باورش کرد٬

باز من و یک عمر روزه تنهایی